تبلیغات 
.کلی داشتیم میگفتیم میخندیدیم
خردادم کارنامه میدن.
از
جلسه امتحان که اومدیم رفتیم آب بخوریم که مریم اومد روبوسی و خداحافظی.سرم
و
بلند کردم برگشتم دیدم مریم پشته سرمه
.یه
لحظه دوباره بهش نگاه کردم.توی چشاش کلی غصه بود.توی چشای منم همینطور.
.دوباره بهش نگاه کردم.دلم
خیلی براش تنگ شده بود.یه
نگاه دیگه به هم کردیم و یه خنده ی دروغی که پشتش کلی غم بود تحویل هم
دادیم و با سر خداحافظ کردیم و رفت.
.بعدشم
با بچه های کلاس یه ذره بزن و برقص کردیم و رفتن.من هم بایکی ازهمکلاسیهام که
هر روز با اون می اومدم خونه رفتم. اون موقع گریمون
نگرفت.بقیه رو
نمیدونم اما وقتی تنها شدم دلم واسه خیلی روزا و خیلی چیزا تنگ
شد
تنها یک قدم مانده بود
تا دستم به قاصدک برسد
که شاید خبری آورده باشد
از تو،
افسوس که دستان باد
زودتر از من
قاصدک را ربود
چه دور بود
آن ابرک سفید
همان که تو رویش
ایستاده بودی
و از آن بالا
به ما زمینی ها،
لبخند می زدی...
لبخندی که روزی
با باد،
پرواز کرد و رفت
باریسمانی از باران،
که چسبیده
به طاق آسمان
با باد
با باران،
چرخ می خورم
بالا می روم...
تا انتهای آسمان،
راهی نمانده است
دیشب دوباره
گویا خودم را خواب دیدم:
در آسمان پر میکشیدم
و لابهلای ابرها پرواز میکردم
و صبح چون از جا پریدم
در رختخوابم
یک مشت پر دیدم
یک مشت پر، گرم و پراکنده
پایین بالش
در رختخواب من نفس میزد
)
بمانم !
که چه ؟
بروم !
کجا ؟
تنها مگر می شود رفت؟
تنها مگر می شود ماند؟
بروم یابمانم !
کسی دستم را چرانمی گیرد؟
دستی پایم را چرانمی بندد؟
سلام
به همه ی دوستای گلم!
بعد از اینکه وب قبلیمو گذاشتم کنار
دیدم نمیتونم از این دنیای مجازی دل بکنم.
وخلاصه بعد یه مدت کوتاه برگشتم
دوباره....
این وب واسه اینه که حرفای دلمو بزنم
راحت !بدون مزاحم!
امیدوارم دوستای خوب وباوفایی این جا پیدا کنم واین دفعه وبم تا آخرش بره.....
این شروع وبلاگ جدید منه.یه دختر شاد وپرانرژی !
